Wentylacja oscylacyjna o wysokiej częstotliwości w celu zapobiegania przewlekłej chorobie płuc przedwczesnej cd

Jeśli niemowlę nadal wymagało wentylacji po 120 godzinach życia, klinicyści mogli swobodnie korzystać z dowolnego trybu wentylacji, jaki chcieli. W ramach badania nie określono zmian w postępowaniu klinicznym poza wymienionymi poniżej. Konwencjonalna wentylacja była dostarczana przez wentylatory o ograniczonym ciśnieniu w zależności od czasu, rozpoczynające się od szybkości 60 oddechów na minutę i czasu wdechu 0,4 sekundy. Następnie ustawienia respiratora zostały dostosowane według uznania lekarza prowadzącego, aby utrzymać PaO2 pomiędzy 49 a 75 mm Hg i PaCO2 pomiędzy 34 a 53 mm Hg. Wentylacja oscylacyjna o wysokiej częstotliwości, z optymalizacją objętości płuc, została dostarczona przez jeden z trzech modeli oscylatora o wysokiej częstotliwości (Dräger Babylog 8000, SensorMedics 3100A lub SLE 2000HFO), z których wszystkie wykazały podobną wydajność charakterystyka na częstotliwościach zalecanych w tej próbie.15 Wentylację rozpoczęto od średniego ciśnienia w drogach oddechowych od 6 do 8 cm wody i częstotliwości 10 Hz, a amplitudę zwiększano do momentu, aż klatka piersiowa niemowlęcia była podskakująca . stosunek wdechu do czasu wygaśnięcia ustalono na 1: (z respiratorem Dräger lub SLE) lub 1: 2 (za pomocą respiratora SensorMedics), zgodnie z zaleceniami producenta. FiO2 był początkowo nastawiony na zapewnienie odpowiedniego natlenienia (PaO2,> 48 mm Hg), a gdy FiO2 był większy niż 0,3, średnie ciśnienie w drogach oddechowych zwiększano o 0,5 do 1,0 cm wody co 10 do 15 minut 16 aż do momentu, w którym było to możliwe. zmniejszyć FiO2. FiO2 zmniejszono do 0,3 zanim średnie ciśnienie w drogach oddechowych zmniejszyło się, pod warunkiem, że płuca nie były nadmiernie napompowane (stan zdefiniowany przez spłaszczenie przepony poniżej brzegu dziewiątego żebra na radiografii klatki piersiowej). Nastawiono następnie ustawienia, aby utrzymać PaO2 pomiędzy 49 a 75 mm Hg i PaCO2 pomiędzy 34 a 53 mm Hg. Natlenianie było zarządzane przez regulację średniego ciśnienia w drogach oddechowych i FiO2; PaCO2 było zarządzane przez regulację amplitudy oscylacyjnej, ale jeśli trudności w zarządzaniu PaCO2 utrzymywały się po zmianie samej amplitudy, częstotliwość wentylatora również została skorygowana. Jeśli rozwinęła się płucna rozedma płuc, zmieniono strategię na niską i wysoką FiO2 z obniżeniem średniego ciśnienia w drogach oddechowych do najniższego poziomu zgodnego z PaO2 od 49 do 75 mm Hg, nawet jeśli ta strategia spowodowała wzrost FiO2 w zakresie od 0,7 do 0,9. Nie stosowano jednoczesnego oddychania pod ciśnieniem dodatnim. Protokół zalecił, aby niemowlęta otrzymywały egzogenny środek powierzchniowo czynny jak najszybciej po urodzeniu. Kolejna dawka (podawana około 12 godzin później) była zalecana dla niemowląt otrzymujących konwencjonalną wentylację, jeśli FiO2 było większe niż 0,3 i dla niemowląt otrzymujących wentylację oscylacyjną o wysokiej częstotliwości, jeśli średnie ciśnienie w drogach oddechowych było większe niż 10 cm wody.
Badanie ultrasonograficzne mózgu wykonano krócej niż 4 godziny po urodzeniu, 3, 7 i 28 dni po urodzeniu oraz podczas wypisu. Wszystkie nieprawidłowe skany i losowa próbka 20% normalnych skanów po 7 i 28 dniach zostały ponownie ocenione przez niezależnego obserwatora, który nie był świadomy zastosowanego trybu wentylacji
[hasła pokrewne: ile zarabia dentysta, gruczoły brunnera, poradnia zaburzeń rytmu serca ]
[przypisy: wlosniki, kserofity, endometrioza w powłokach brzusznych ]