Zastosowanie heparynowej retyparyny o niskiej masie cząsteczkowej do zapobiegania zakrzepicy żył głębokich po urazie nóg wymagającym unieruchomienia ad 5

Około 55 procent pacjentów w każdej grupie było leczonych chirurgicznie i hospitalizowanych w czasie randomizacji, a około jedna trzecia w każdej grupie otrzymywała inne heparyny przed randomizacją. Średni czas trwania unieruchomienia wynosił 43 dni w grupie otrzymującej retynarynę i 44 dni w grupie placebo. Zgodność z badanym leczeniem w obu grupach była bliska 100 procent. Tabela 2. Tabela 2. Ryzyko zdarzeń zakrzepowo-zatorowych w ciągu jednego tygodnia po usunięciu opatrunku gipsowego lub klamry u pacjentów losowo przydzielonych do leczenia za pomocą Reviparin lub placebo. Zakrzepica żył głębokich została zdiagnozowana u 17 pacjentów losowo przydzielonych do otrzymywania reviparyny (9 procent) i 35 osób losowo przydzielonych do grupy otrzymującej placebo (19 procent) (tabela 2). Ta różnica jest zgodna ze znacznym zmniejszeniem ryzyka zakrzepicy żył głębokich przy zastosowaniu terapii retyparyną (iloraz szans w porównaniu z placebo, 0,45, przedział ufności 95%, 0,24 do 0,82). Wpływ retyparyny był podobny u pacjentów, którzy otrzymali wcześniej leczenie innymi heparynami iu tych, którzy nie mieli (p = 0,94 w teście z Breslowem). Jeden pacjent z grupy placebo, który miał dystalny zakrzep, przeszedł flebografię 11 dni po usunięciu odlewu (tj. 4 dni po dozwolonym odstępie 1-tygodniowym); jednak ogólne wyniki analizy pozostały takie same po wyłączeniu danych tego pacjenta. Około 75 procent zakrzepów wizualizowano tylko w dystalnych żyłach; reszta pojawiła się w proksymalnych żyłach lub zarówno w proksymalnej, jak i dalszej żyle. Trzech pacjentów w grupie otrzymującej retynarynę i 10 w grupie placebo miało zakrzepicę w proksymalnej żyle głębokiej (P = 0,09 na podstawie dwustronnego testu Fishera).
U pacjentów ze złamaniami działanie reviparyny i placebo było podobne (wskaźnik żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, 14 ze 134 pacjentów vs. 29 z 159, odpowiednio, iloraz szans, 0,52, przedział ufności 95%, 0,27 do 1,03); to samo dotyczyło pacjentów z zerwaniem ścięgna Achillesa (wskaźnik żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, 3 z 48 pacjentów vs. 6 z 28, odpowiednio, iloraz szans, 0,24; przedział ufności 95%, od 0,06 do 0,98). W analizie wieloczynnikowej, z dostosowaniem pod względem płci, wieku, wcześniejszego leczenia heparyną (dowolna vs. żadna), paleniem tytoniu (obecna vs. poprzednia lub nigdy), obecnością lub brakiem historii choroby zakrzepowo-zatorowej oraz obecnością lub brakiem hipercholesterolemii w cukrzycy redukcja ryzyka zakrzepicy żył głębokich za pomocą retyparyny pozostała podobna w badanej populacji jako całości (iloraz szans, 0,46; przedział ufności 95%, od 0,24 do 0,86) oraz w podgrupach pacjentów ze złamaniami ( iloraz szans, 0,54, przedział ufności 95%, 0,27 do 1,08) lub pęknięcie ścięgna Achillesa (iloraz szans, 0,15, przedział ufności 95%, 0,02 do 0,99).
Podczas unieruchomienia u 7 pacjentów w grupie otrzymującej retyparynę iu ośmiu w grupie placebo wystąpiły objawy wskazujące na zakrzepicę żył głębokich. W badaniu Venography ujawniono zakrzepicę żył głębokich u czterech z tych pacjentów, wszyscy w grupie placebo. U jednego pacjenta w grupie otrzymującej retynarin iu czterech w grupie placebo wystąpiły kliniczne objawy zatorowości płucnej, a skanowanie perfuzji wentylacyjnej potwierdziło rozpoznanie na dwóch, którzy byli w grupie placebo; u obu tych pacjentów wystąpiła proksymalna zakrzepica żył głębokich (tabela 2).
Ocena bezpieczeństwa leku obejmowała 438 pacjentów
[patrz też: gruczoły brunnera, kosmetyk definicja, endokrynolog wrocław ]
[przypisy: gruczoły brunnera, sanatorium szczawno zdrój, tonus mięśniowy ]